Ένα τρυγόνι στα καμένα (Φωτ. Κ. Παπακωνσταντίνου).

Μετά την τελευταία καταστροφή δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να πούμε: τα περισσότερα τα είχαμε πει το 2007, όταν οι πυρκαγιές κατέκαυσαν την Πάρνηθα και την Πελοπόννησο.

Σήμερα αυτό που (ξανα) λέμε είναι ότι η ευθύνη είναι συλλογική: ο ασυντόνιστος κρατικός μηχανισμός, η άναρχη εκτός σχεδίου δόμηση, οι καταπατήσεις δασικών εκτάσεων, η έλλειψη δασολογίου, η ατιμωρησία των αυθαιρετούντων, η επέκταση των αστικών περιοχών σε δάση και δασικές εκτάσεις χωρίς παράλληλα να αναπτύσσεται μια περιβαλλοντική συνείδηση, οι σκουπιδότοποι,  η επιβράβευση των κερδοσκόπων από την πολιτεία… Αυτή είναι η εικόνα της κοινωνίας μας και της πολιτείας μας επίσης.

Τι κάνουμε τώρα;

Η άγρια ζωή σύντομα θα ξαναβρεί τους ρυθμούς της, αν την αφήσουμε ήσυχη.  Αυτό αποδείχτηκε μετά τις πυρκαγιές στην Πελοπόννησο. Με τις πρώτες βροχές οι καμένες περιοχές θα ξαναπρασινίσουν, οι λαγοί και οι πέρδικες θα έχουν άφθονη τροφή  και κατ΄ επέκτασιν οι θηρευτές τους (αλεπούδες, κουνάβια και αρπακτικά πουλιά), τα περισσότερα πουλιά θα ξαναγυρίσουν στο σπίτι τους. Για μερικά είδη οι πρόσφατα καμένες περιοχές θα αποτελέσουν ένα ιδανικό βιότοπο.  Για να λειτουργήσει όμως αυτό το σύστημα θα πρέπει  να προφυλαχθούν οι πληγείσες και οι όμορες περιοχές από την όχληση και τις καταστροφικές παρεμβάσεις..

Ο,τι γίνει στα καμένα θα πρέπει να  γίνει πολύ προσεχτικά,  για να μην καταστραφούν οι άκαυτοι θύλακες που έχουν απομείνει και να μην επαναληφθούν οι αστοχίες τύπου Καϊάφα, όπου οι μπουλντόζες που απομάκρυναν τα καμένα δέντρα  κατέστρεψαν ό,τι είχε απομείνει.

Πρέπει να προστατευτούν τα άκαυτα δέντρα από την υλοτόμηση και σίγουρα να παραμείνει χωρίς να υλοτομηθεί ικανός αριθμός καμένων, για να μπορούν να στέκονται τα πουλιά και να εποπτεύουν την περιοχή τους.

Να δημιουργηθούν γούρνες με νερό για να μπορούν να πίνουν τα πουλιά και τα υπόλοιπα ζώα που θα γυρνούν σιγά- σιγά.

ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ Η ΒΟΣΚΗΣΗ ΚΑΙ Η ΘΗΡΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΙΣ ΚΑΜΕΝΕΣ  ΠΕΡΙΟΧΕΣ  αλλά και σε ικανή έκταση γύρω από αυτές. Άμεσο μέτρο είναι να δημιουργηθεί μια ζώνη προστασίας 5 χλμ γύρω από αυτές , εφ΄ όσον ο καθορισμός με επιστημονικά κριτήρια του αναγκαίου προς προστασίαν οικοσυστήματος σε συνέχεια του κατεστραμμένου χρειάζεται χρόνο.

Για να μπορέσει όμως να τηρηθεί μια τέτοια απαγόρευση θα ΠΡΕΠΕΙ ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΕΛΕΧΩΘΟΥΝ ΟΙ ΔΑΣΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ, ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ  ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΜΕΝΕΣ. Η ομοσπονδιακή θηροφυλακή της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας δεν αρκεί για να επιβάλει την τήρηση των απαγορεύσεων.

Εδώ να σημειώσουμε ότι μια πρόταση για συνολική απαγόρευση της θήρας στην Αττική ίσως θα ήταν ευκολότερο να περιφρουρηθεί, όμως θα δημιουργούσε απίστευτη πίεση στους γειτονικούς νομούς και θα τορπίλιζε κάθε δυνατότητα επίτευξης μιας στοιχειώδους συναίνεσης από την πλευρά των κυνηγών, την οποία θεωρούμε απαραίτητη για να αποδώσουν ουσιαστικά οποιαδήποτε μέτρα.

Το αύριο

Χρειάζονται σοβαρές επιστημονικές μελέτες για οποιαδήποτε παρέμβαση στα κατεστραμμένα οικοσυστήματα. Οι καλοπροαίρετες πρωτοβουλίες πολιτών για αναδασώσεις κλπ μπορεί  κάποιες φορές να προκαλούν περισσότερα προβλήματα στις πληγείσες περιοχές.

Στον τομέα  χωροταξίας και δόμησης οι όποιες αποφάσεις επηρεάζουν καθοριστικά το φυσικά περιβάλλον.  Θεωρούμε  λοιπόν απαραίτητο ότι πρέπει  να ληφθούν τα παρακάτω μέτρα:

Άμεση αναστολή όλων των αποχαρακτηρισμών δασικών εκτάσεων στην Αττική,

άμεση αναστολή της έκδοσης οικοδομικών αδειών στην Αττική και

επανεξέταση υφιστάμενων αδειών στις περιοχές που κάηκαν, καθώς και

επαναδιαπραγμάτευση του Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθηνών από μηδενική βάση.

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε σε καμία περίπτωση , είναι ότι

Η ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΘΑ ΕΠΑΝΑΚΑΜΨΕΙ, ΑΝ ΤΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ...